Γράφει η Νότα Παπαδοπούλου Μούτσιου (Δημοσιογράφος Μέλος ΕΣΗΕΑ)
Μια εικόνα ,μια «γροθιά» ,ένα αφήγημα που χτίστηκε βιαστικά.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει τον θόρυβο.
Η περιβόητη «γροθιά του γιατρού», όπως παρουσιάστηκε σε ορισμένα μέσα, δεν φαίνεται να είχε στόχο τον Υπουργό Υγείας. Αντιθέτως, σύμφωνα με οπτικό υλικό και μαρτυρίες που κυκλοφόρησαν ευρέως, επρόκειτο για μια αμυντική κίνηση, μέσα σε σκηνικό έντασης και επέμβασης των ΜΑΤ.
Η διαστρέβλωση της αλήθειας, όμως, δεν είναι πια ανώνυμη ,εχει ονοματεπώνυμα και κυρίως έχει αποδείξεις.
Στην εποχή της τεχνολογίας και της άμεσης καταγραφής, η εικόνα δεν ελέγχεται από λίγους. Ο πολίτης βλέπει, συγκρίνει, κρίνει. Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν ότι διαθέτουν χειροκροτητές και επικοινωνιακές ασπίδες, υπάρχει και η σιωπηλή πλειοψηφία. Εκείνο το πλειοψηφικό ποσοστό που δεν φωνάζει καθημερινά, αλλά καταγράφει και τελικά απαντά στην κάλπη.
Η απόπειρα να παρουσιαστεί μια αμυντική αντίδραση ως επίθεση δεν είναι απλώς επικοινωνιακή υπερβολή, είναι πολιτική επιλογή και τέτοιες επιλογές έχουν συνέπειες.
Τα ευρωπαϊκά κονδύλια και οι σκιές γύρω από τη ΓΣΕΕ
Σε τηλεοπτική της παρέμβαση όπως είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο άρθρο , η Υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως υπερασπίστηκε την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων από τη ΓΣΕΕ, μιλώντας για δημιουργία θέσεων εργασίας και συμβολή στη μείωση της ανεργίας την ώρα που :
- Ελεγκτικά πορίσματα κάνουν λόγο για εκατομμύρια ευρώ χωρίς σαφή και νόμιμη αιτιολόγηση.
- Η υπόθεση που συνδέεται με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση.
- Παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα για τη διαδρομή και τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Η υπόθεση των ευρωπαϊκών πόρων είτε αφορά συνδικαλιστικούς φορείς είτε άλλους οργανισμούς δεν είναι επικοινωνιακό ζήτημα. Το ζήτημα είναι θεσμικό και η διαφάνεια δεν μπορεί να εξαρτάται από πολιτικές συμμαχίες ή δημόσιες σχέσεις.
ΟΠΕΚΕΠΕ: τα ερωτήματα για τις επιδοτήσεις
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ του οργανισμού διαχείρισης και πληρωμής ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων έχει επανειλημμένα απασχολήσει τη δημόσια συζήτηση.
Καταγγελίες, πορίσματα, αναφορές για αμφισβητούμενες επιδοτήσεις και ελέγχους που δεν ολοκληρώθηκαν εγκαίρως συνθέτουν ένα τοπίο που απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις. Όταν πρόκειται για ευρωπαϊκά κονδύλια, κάθε σκιά πλήττει όχι μόνο τον φορέα αλλά τη θεσμική αξιοπιστία της χώρας.
Η τραγωδία στο εργοστάσιο της Βιολάντα, όπου χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, παραμένει βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποινικό. Είναι πολιτικό και ηθικό:
Υπήρξαν διοικητικές ευθύνες; Υπήρξε επαρκής έλεγχος; Υπήρξαν πολιτικές διασυνδέσεις που δημιούργησαν ασπίδες προστασίας;
Η δημόσια συζήτηση έχει συνδέσει το όνομα του Υπουργού ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου με ερωτήματα που τέθηκαν σε σχέση με την υπόθεση. Οι ίδιες οι δικαστικές διαδικασίες είναι εκείνες που θα κρίνουν τα πραγματικά δεδομένα. Ωστόσο, η πολιτική ευθύνη δεν ταυτίζεται πάντοτε με την ποινική.
Η αποφράδα ημέρα των Τεμπών έρχεται σε λίγες μέρες ,μια ημέρα που η χώρα πάγωσε , που δεκάδες οικογένειες έχασαν τα παιδιά τους. Η ημέρα που το Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη μετατράπηκε από τραγικό συμβάν σε σημείο καμπής για τη συλλογική συνείδηση.
Μια εθνική τραγωδία που δεν αφορά μόνο ποινικές ευθύνες αλλά και το δικαίωμα των οικογενειών να γνωρίζουν τι πραγματικά συνέβη.
Σύμφωνα με καταγγελίες συγγενών, αποφασίστηκε εκταφή σορών χωρίς όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν ,να τους δοθεί η δυνατότητα να ζητήσουν εξειδικευμένες εξετάσεις για τα ακριβή αίτια θανάτου, ιδίως ως προς το ενδεχόμενο καύσης ή τοξικών ουσιών.
Εδώ δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση
Πρόκειται για το στοιχειώδες δικαίωμα της κάθε οικογένειας:
- να γνωρίζει απο τι ακριβώς πέθανε το παιδί της,
- να έχει πρόσβαση σε ανεξάρτητες ιατροδικαστικές πράξεις,
- να μην αισθάνεται ότι η αλήθεια επισπεύδεται ή περιορίζεται.
Σε μια υπόθεση τέτοιου μεγέθους, κάθε διαδικαστική επιλογή πρέπει να είναι απολύτως διαφανής και αιτιολογημένη. Η Δικαιοσύνη οφείλει όχι μόνο να απονέμει, αλλά και να πείθει ότι απονέμεται.
Η κοινωνία δεν πείθεται με εικόνες
Το μοτίβο επαναλαμβάνεται:
Αρχικά δημιουργείται ένα ηχηρό αφήγημα. Στη συνέχεια, όσοι θέτουν ερωτήματα στοχοποιούνται και τελικά, όταν τα στοιχεία έρχονται στο φως, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται.
Όμως οι πολίτες δεν είναι παθητικοί θεατές. Η συσσωρευμένη δυσπιστία δεν γεννήθηκε σε μια μέρα. Δημιουργήθηκε από υποθέσεις που έμειναν θολές, από σκάνδαλα που δεν διαλευκάνθηκαν πλήρως, από πολιτικές καλύψεις που προκάλεσαν ερωτηματικά.
Η επίκληση της «ανάπτυξης» και της «απορρόφησης κονδυλίων» δεν αρκεί όταν η κοινωνία ζητά λογοδοσία
Όταν η δημόσια σφαίρα γεμίζει από αποσπασματικές εικόνες, επιλεκτικές διαρροές και μονοδιάστατα αφηγήματα, τότε το πρόβλημα δεν είναι ένα περιστατικό. Είναι η κουλτούρα συγκάλυψης. Οι «πλάτες» υπουργών και βουλευτών πραγματικές ή επικοινωνιακές δεν μπορούν να λειτουργούν ως ασπίδα.
Η κοινωνία έχει πλέον εργαλεία πληροφόρησης. Δεν αρκείται σε φωτογραφίες, δηλώσεις και χειροκροτήματα. Βλέπει το σύνολο του παζλ:
τη «γροθιά» που δεν ήταν επίθεση,
τα κονδύλια που απαιτούν διαφάνεια,
τις υποθέσεις που ζητούν καθαρό φως.
Η κάλπη ως απάντηση
Οταν ο πολίτης βρίσκεται μόνος του μπροστά στην κάλπη, εκεί πίσω από το παραβάν δεν θα εχει χειροκροτητές, δεν θα υπάρχουν κάμερες
Όσο επιχειρείται να ριχτεί στάχτη στα μάτια των πολιτών, τόσο ενισχύεται η αντίδραση.
Η Δημοκρατία έχει μηχανισμό διόρθωσης και εννοώ την ψήφο του πολίτη . Οταν έρθει λοιπόν η ώρα των εκλογών , η απάντηση δεν θα δοθεί σε κανένα τηλεοπτικό πάνελ αλλά θα δοθεί στην κάλπη. Και εκει στην κάλπη θα υπάρχει μόνο η κρίση του πολίτη και αυτή η κρίση, έχει πλέον βρει τον χρόνο και τον χώρο να διαμορφωθεί μέσα απο γεγονότα, αντιφάσεις και αναπάντητα ερωτήματα, για αυτο δεν θα είναι επιπόλαιη ούτε στιγμιαία ,θα είναι ώριμη θα εκφραστεί και θα είναι αμείλικτη.
