Συγκίνηση αλλά και αυθόρμητα γέλια κυριάρχησαν στην παρουσίαση του βιβλίου, το απόγευμα της Πέμπτης (23/1) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Ο σπουδαίος δημιουργός παρουσίασε την αυτοβιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε ένα θερμό κοινό που τον καταχειροκρότησε.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, στην οποία παρέστη η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, ο Διονύσης Σαββόπουλος συζήτησε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Μεγάρου, Γιάννη Βακαρέλη, και τους συγγραφείς Σώτη Τριανταφύλλου και Γιώργο Σκαμπαρδώνη, με συντονίστρια την εκδότρια Άννα Πατάκη.
Ο πρόλογος του βιβλίου του είναι η καλύτερη περιγραφή για τα όσα ξεδιπλώνονται στις σελίδες του: «Αυτό που λέμε ”Σαββόπουλος” δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο ”Σάββο”, όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο. Το ’χει. Σαν ρόλος, και σουξέ είχε και πείρα διαθέτει. Τώρα ο ρόλος θα μιλήσει για τον δημιουργό του. Ένα παιχνίδι είναι. Ένα κόλπο. Ελπίζω να το βρείτε διασκεδαστικό».
Όπως ήταν φυσικό, στη σημαντική για τον ίδιο βραδιά, το παρών έδωσαν προσωπικότητες από τον χώρο της Τέχνης, του πολιτισμού, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας. Αναμεσά τους ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος, ο Μανώλης Μητσιάς, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Λένα Διβάνη κ.αλ.
Ο χειμαρρώδης Διονύσης Σαββόπουλος
Χειμαρρώδης και γεμάτος ζωή, ο Διονύσης Σαββόπουλος μας εξήγησε στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του ότι το λαχταρούσε πολυτονικό, γιατί η μακρά ενδιαφέρουσα ιστορία τού πώς χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα “σημαδάκια” τον συγκινεί βαθιά.
Ο σπουδαίος δημιουργός μάς ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται για μία “αυτοβιογραφία στα γεράματα” γιατί αυτοβιογραφείται από μικρό παιδί. Από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε μέχρι τα τελευταία. Όταν ήταν μικρός του άρεσε να διαβάζει βιογραφίες και από τότε είχε σχεδόν “αποφασίσει” ότι κάποια μέρα θα γράψει και τη δική του. Ήταν περισσότερο μια εσωτερική ανάγκη παρά για να… τη διαβάσει κάποιος!
“Από πάντα όλο και χώνονται μέσα στα τραγούδια μου στοιχεία αυτοβιογραφικά. Μου αρέσει να ακούω και να λέω ιστορίες. Έχω μεγαλώσει μέσα σε σπίτι γεμάτο από ιστορίες προσφύγων. Μαζεύονταν όλοι οι συγγενείς, φέρνανε τα πιάτα, σηκώνανε τα πιάτα και μετά τους χάζευα. Ήμουν μικρός. Βούταγαν το μηλαράκι μέσα στο ποτήρι με το κόκκινο κρασί και λέγανε ιστορίες από την πατρίδα τους. Μιλούσανε και έλαμπε το δωμάτιο. Ζωγράφιζαν στον αέρα κυριολεκτικά λιθόστρωτα μπαλκόνια με κορίτσια, αρχοντικά σπίτια, τον Βόσπορο ή το ποτάμι. Πώς περνούσαν διακοπές τα Πριγκηπονήσια. Πώς γνωρίστηκε η θεία Χαρίκλεια με τον θείο Φώτη; Τα λέγανε αυτά και έλαμπε το δωμάτιο; Ο άνθρωπος όταν λέει ιστορίες από τη ζωή του γίνεται πιο αληθινός.”
