Το Κοραλλιογενές Τρίγωνο είναι μια τεράστια θαλάσσια περιοχή στην Ινδονησία, τη Μαλαισία, τις Φιλιππίνες, την Παπούα Νέα Γουινέα, τις Νήσους Σολομώντα και το Ανατολικό Τιμόρ. Εκτείνεται σε 5,7 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή στο μισό μέγεθος των Ηνωμένων Πολιτειών και φιλοξενεί το 75% όλων των τύπων κοραλλιών στον κόσμο.
Παράλληλα, παρέχει βιότοπο σε πάνω από 3.000 είδη ψαριών – πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη θαλάσσια περιοχή- ενώ η υποθαλάσσια χλωρίδα του είναι ιδιαίτερα πλούσια και αναπτύσσεται ποικιλοτρόπως, με την επιστημονική κοινότητα να το χαρακτηρίζει ως έναν «θαλάσσιο Αμαζόνιο».
Αξίζει να σημειωθεί ότι περισσότεροι από 120 εκατομμύρια άνθρωποι επωφελούνται από το Κοραλλιογενές Τρίγωνο μέσω της αλιείας, του τουρισμού ή της επισιτιστικής ασφάλειας, ενώ εκτός από την οικονομική του σημασία, παρέχει οικολογικές υπηρεσίες, όπως η άμυνα κατά των καταιγίδων, καθιστώντας το απαραίτητο για τις παράκτιες κοινωνίες.
Αν και το Κοραλλιογενές Τρίγωνο είναι ένα φυσικό θαύμα, δεν στερείται απειλών, καθώς η μαζική και αυξανόμενη κατανάλωση θαλασσινών σε διεθνές επίπεδο, έχει διαταράξει την ευαίσθητη ισορροπία του μέσω της υπεραλίευσης.
Το κυάνιο και η αλιεία με δυναμίτη, για παράδειγμα, βλάπτουν τους κοραλλιογενείς υφάλους, οι οποίοι είναι δομές αργής ανάπτυξης που μπορεί να χρειαστούν αιώνες για να αναπτυχθούν ξανά.
Η ανεξέλεγκτη εξόρυξη και η εξερεύνηση πετρελαίου επιδεινώνουν το πρόβλημα στην περιοχή, με τις βιομηχανικές διαδικασίες να επηρεάζουν τα οικοσυστήματα και συνεπώς το νερό να μολύνεται και η θαλάσσια ζωή να απειλείται.
Οι μέθοδοι αυτές επηρεάζουν επίσης αρνητικά το περιβάλλον και καταστρέφουν το βιοτικό επίπεδο που συνδέεται με βιώσιμες αλιευτικές πρακτικές.
Εκτός αυτού, η παράκτια ανάπτυξη δεν λαμβάνει υπόψη την ευαισθησία της περιοχής και της άγριας ζωής και αλλάζει το περιβάλλον, με τους επιστήμονες να κρούουν τον «κώδωνα» του κινδύνου για τη σημασία της προστασίας του.
