Η σημερινή παροχολογία, με τα έκτακτα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, δεν είναι απλώς η τυπική έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Είναι η πραγματική, η πιο βαθιά πολιτική της έναρξη, σε μια συγκυρία όπου τα σκάνδαλα ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο και αποδημούν το Κυβερνητικό αφήγημα.
Ο πολίτης καλείται να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία του πλεονάσματος μέσω της φορολογικής επιβάρυνσης και στη συνέχεια, να το εισπράξει αποσπασματικά ως «ενίσχυση», την ίδια στιγμή που του ζητείται εκ νέου η εμπιστοσύνη.
.
Διαβάστε σχετικά άρθρα: “ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι δικογραφίες, οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα ,τα σενάρια εκλογών και το διάγγελμα του Πρωθυπουργού“
Το αποτέλεσμα ειναι η πλήρης απαξίωση των θεσμών και των αρχών του κράτους δικαίου
• 150€ ανά παιδί (εφάπαξ)
• Ρυθμίσεις χρεών σε 72 δόσεις
• Διεύρυνση επιστροφής ενοικίου
• Προσωρινές επιδοτήσεις (diesel, αγρότες)
Αναμφισβήτητα είναι ένα πακέτο-ψίχουλα προς τον Ελληνικό λαό , που ενώ παρουσιάζεται ως «στήριξη», στην πραγματικότητα αποτελεί:
-
• Διαχείριση κυβερνητικής φθοράς
• Ανακύκλωση παθογενειών — με τον γνωστό τρόπο επιχειρείται η κάλυψη σκανδάλων
• Επικοινωνιακή ανακούφιση, χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική στρατηγική για τη χώρα.
Ο πολίτης πληρώνει για να δημιουργείται το υπερπλεόνασμα και μετά το παίρνει πίσω σε δόσεις ,οταν:
- Τα τρόφιμα έχουν αυξηθεί κατά 37%
Η ενέργεια κατά 57%
Τα ενοίκια κατά 50%
Όταν η πραγματικότητα της καθημερινότητας χαρακτηρίζεται από διαρκή πίεση στο εισόδημα, από συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης και απο συνεχή αύξηση του κόστους ζωής, τότε η αποσπασματική καταβολή όπως του ποσού 300 ευρώ ετησίως στους συνταξιούχους ,δεν μπορεί να εκληφθεί ως πολιτική ενίσχυσης των νοικοκυριών , αλλά ως για μια πρακτική οπου οι πολίτες πλέον βιώνουν ως κοροϊδία.
Στην ουσία, πρόκειται για μια περιορισμένη και πρόσκαιρη ανακούφιση, η οποία αδυνατεί να ανταποκριθεί στο βάθος των πραγματικών αναγκών επιβίωσης των πολιτών.
Όταν, λοιπόν, απέναντι σε μια πραγματικότητα διαρκούς επιβάρυνσης, η απάντηση περιορίζεται σε αποσπασματικές ενισχύσεις χωρίς δομική στόχευση, τότε η πολιτική παύει να λειτουργεί ως εργαλείο επίλυσης προβλημάτων και μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης εντυπώσεων.
Γιατί εξαγγέλθηκαν τώρα μέτρα από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη
Η χρονική στιγμή δεν είναι ουδέτερη.
• Η κοινωνική κόπωση βαθαίνει
• Η δημοσκοπική πίεση αυξάνεται
• Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται
Η Κυβέρνηση ενεργοποιεί πλέον το γνώριμο και απολύτως αναμενόμενο εργαλείο:
το κρατικό ταμείο, λίγο πριν ανοίξει η κάλπη. Όχι ως έκφραση στρατηγικού σχεδιασμού,
αλλά ως μηχανισμό χρονικής μετάθεσης της πολιτικής φθοράς της.
Οι εκλογές παύουν να αποτελούν μια ουδέτερη δημοκρατική διαδικασία.
Μετατρέπονται σε επιχείρηση προληπτικής άμυνας. Σε μια προσπάθεια να ανακοπεί η φθορά πριν παγιωθεί, να ανακτηθεί η ανοχή πριν μετατραπεί σε αποδοκιμασία, να διατηρηθεί η πρωτοβουλία πριν χαθεί ο έλεγχος της συγκυρίας και κάπου εκεί, η πολιτική ατζέντα αλλάζει χαρακτήρα:
δεν λειτουργεί πλέον με ορίζοντα τη θεσμική ευθύνη της τετραετίας,
αλλά με ορίζοντα την επόμενη κάλπη.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα των θεσμών δοκιμάζεται εφόσον βλέπουμε να μοιράζονται χρήματα ενώ οι θεσμοί υπο την σκιά των σκανδάλων καταρρέουν.
Στην περίπτωση του Βουλευτή της ΝΔ στη Β’ Πειραιά, Δημήτρη Μαρκόπουλου, αντί της αυτονόητης δημοσιοποίησης του ίδιου του τίτλου σπουδών, επιλέγεται η οδός της «ανακοίνωσης διαβεβαίωσης» απο το Πανεπιστημιακό ίδρυμα.
•Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πλήρης αντιστοίχιση στοιχείων γνησιότητας των τίτλων σπουδών που έχουν κατατεθεί στο ΑΣΕΠ (π.χ. QR verification) και ακόμη κι αν υπάρχει, γιατί δεν δημοσιοποιείται;
•Παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα, χωρίς σαφή και πλήρη θεσμική λογοδοσία.
⚠ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ — ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΠρόκειται για πρόσωπα που κατέχουν δημόσια αξιώματα και αμείβονται από τον Ελληνικό λαό.
Η διαφάνεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Είναι πλήρης, άμεση και χωρίς υπεκφυγές υποχρέωση απέναντι στους πολίτες.
Ποιες αρχές παιδείας και αξιοκρατίας μεταφέρονται στην κοινωνία;
Τι απαντά το κράτος σε έναν νέο άνθρωπο που σπουδάζει, αγωνίζεται και επενδύει στη γνώση; Ότι η διαφάνεια είναι προαιρετική;
Ότι οι τίτλοι σπουδών δεν χρειάζεται να αποδεικνύονται, αλλά να “βεβαιώνονται”;
Ότι η λογοδοσία μπορεί να αντικαθίσταται από ανακοινώσεις τρίτων;
Η Κυβέρνηση μοιράζει χρήματα λίγο πριν την κάλπη, όχι για να ενισχύσει την κοινωνία αλλά για να επενδύσει στην επιβίωση της
Σε τέτοιες συνθήκες, η απάντηση δεν μπορεί να είναι οι πρόσκαιρες, επικοινωνιακές «ενισχύσεις».
Δεν μπορεί να είναι τα ψευδο-αντίβαρα μιας πολιτικής που εξαντλείται στη διαχείριση εντυπώσεων.
Η απάντηση είναι μία και θεσμικά αδιαπραγμάτευτη: λογοδοσία.
Γιατί όταν η πολιτική αντικαθιστά την ουσία με παροχές-βιτρίνα,
δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη αντίθετα τη διαβρώνει.
Και αυτό το χάσμα με την κοινωνία δεν μένει αφηρημένο.
Συσσωρεύεται. Μεγαλώνει. Βαθαίνει.
Τελικά στην κάλπη εκεί που όλα κρίνονται και αποτυπώνονται. Το μήνυμα των πολιτών ,δεν θα είναι απλώς σαφές.
Διαβάστε επίσης:
ΕΡΤ και ΑΣΕΠ: Το έγγραφο που ανοίγει σοβαρό ζήτημα νομιμότητας στην επιλογή Προέδρου
