Η αποχώρηση ενός προσώπου απο την «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» είναι πολύ μικρότερη είδηση απο το πραγματικό πολιτικό ερώτημα: θέλουμε ακόμη κόμματα αρχηγών ή ένα κίνημα πολιτών που θα συγκρουστεί με ένα σύστημα εξουσίας, αναξιοκρατίας και κομματικών μηχανισμών δεκαετιών;

Η θορυβώδης αποχώρηση του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού απο τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία» και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να δημοσιοποιήσει τη διαφωνία του, με αιχμές για τη λειτουργία και τα εσωτερικά κέντρα του νέου πολιτικού φορέα, προκάλεσαν αναμενόμενα έντονη  συζήτηση στον δημόσιο διάλογο.

Και κατά την προσωπική μου άποψη καλά έκανε και προκάλεσε δημόσια αναταραχή αλλά μόνο που,  η συζήτηση αυτή γίνεται για ακόμη μια φορά γύρω απο το λάθος ερώτημα. Γιατί δεν  αποτελεί  μείζον πολιτικό γεγονός ότι έφυγε ο Δημοσιογράφος  Θανάσης Αυγερινός απο την θέση εκπροσώπου τύπου και απο το κίνημα «Ελπίδα για την Δημοκρατία» , άλλωστε δεν χάσαμε και τον Καποδίστρια της Ελλάδας .

Βεβαίως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να εντάσσεται σε έναν πολιτικό φορέα, να διαφωνεί, να αποχωρεί και να εξηγεί δημόσια τους λόγους του. Το ίδιο δικαίωμα έχουν και όσοι παραμένουν να απαντήσουν πολιτικά στις αιτιάσεις του.

Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σημερινής Ελληνικής πολιτικής ζωής. Τα κόμματα έπαψαν σταδιακά να αναγνωρίζονται πρωτίστως απο τις ιδέες, τις κοινωνικές αναφορές και τις συλλογικές τους λειτουργίες και άρχισαν να ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με τον εκάστοτε αρχηγό τους.

Η Νέα Δημοκρατία ταυτίζεται πολιτικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η Πλεύση Ελευθερίας με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η Ελληνική Λύση με τον Κυριάκο Βελόπουλο. Η Φωνή Λογικής με την Αφροδίτη Λατινοπούλου.

Ακόμη και γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα διεξάγεται επί μήνες μια δημόσια συζήτηση που πολλές φορές προηγείται του ίδιου του πολιτικού φορέα που θα μπορούσε να εκφράσει. Πρώτα το πρόσωπο. Μετά ο μηχανισμός και τελευταίες, πολλές φορές, οι αρχές και οι πολιτικές. Αυτό ακριβώς πρέπει να ανατραπεί. Γιατί η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί ως τηλεοπτικό talent show πολιτικών αρχηγών. Αν η «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» θέλει πραγματικά να αποτελέσει κάτι διαφορετικό, θα πρέπει να αποφύγει ακριβώς αυτή την παγίδα.

Όμως ένα κίνημα δεν μπορεί να εξαντλείται ούτε στη Μαρία Καρυστιανού ούτε στον Θανάση Αυγερινό ούτε σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Αν είναι πραγματικά κίνημα πολιτών, πρέπει να διαθέτει κανόνες. Καταστατικό. Συλλογικά όργανα. Εκτελεστική και πολιτική λειτουργία. Διαφάνεια. Λογοδοσία. Δημοκρατικές διαδικασίες. Αξιολόγηση προσώπων. Έλεγχο προσόντων. Ασυμβίβαστα. Και κυρίως πραγματική συμμετοχή των πολιτών. Ο πολίτης δεν πρέπει να καλείται να ψηφίσει τη Μαρία Καρυστιανού επειδή λέγεται Μαρία Καρυστιανού. Πρέπει να καλείται να ψηφίσει τις αρχές, τις αξίες, τις θέσεις και τις δεσμεύσεις ενός κινήματος που εκείνη, μαζί με πολλούς άλλους, εκπροσωπεί. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός κινήματος και ενός αρχηγικού κόμματος.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία. Το Ελληνικό πρόβλημα δεν είναι ένας Αυγερινός και ο κάθε Αυγερινός ,Στέλεχος Μέλος, που αποχώρησε απο το κίνημα «Ελπίδα για την Δημοκρατία» ή από οποιοδήποτε κόμμα . Είναι ένα σύστημα που επί δεκαετίες έμαθε να αναπαράγεται ανεξάρτητα απο το ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση.Ένα σύστημα στο οποίο η κομματική ταυτότητα πολλές φορές αποδεικνύεται ισχυρότερη από την αξιοκρατία. Στο οποίο η πρόσβαση στην εξουσία μπορεί να εξαρτάται περισσότερο από γνωριμίες, μηχανισμούς και πολιτικές διασυνδέσεις παρά απο τυπικά  προσόντα, εμπειρία και πραγματική ικανότητα. Και στο οποίο ακόμη και η συζήτηση για την αυθεντικότητα των τίτλων σπουδών και τον ουσιαστικό έλεγχο των προσόντων όσων καταλαμβάνουν δημόσιες θέσεις δεν θα έπρεπε καν να αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητη θεσμική υποχρέωση.

Γιατί όταν ένας πολίτης σπουδάζει, εργάζεται, αποκτά πραγματικούς τίτλους και εμπειρία και περιμένει να κριθεί αξιοκρατικά, δεν μπορεί να αποδέχεται ένα κράτος στο οποίο υπάρχει έστω και η υποψία ότι άλλοι μπορούν να παρακάμπτουν τη σειρά χάρη στις διασυνδέσεις τους.

Δεν μπορεί η πολιτική πραγματικότητα να κατασκευάζεται αποκλειστικά μέσα από τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια πάνελ και τα ίδια πρόσωπα.

Όταν ένα νέο κοινωνικό ή πολιτικό ρεύμα αποκτά πραγματική απήχηση, τα Μέσα οφείλουν να το αντιμετωπίζουν δημοσιογραφικά και όχι ανάλογα με το εάν είναι βολικό ή αρεστό.

Ούτε όμως πρέπει να ισχύει το αντίστροφο: κανείς δεν δικαιούται προνομιακή μεταχείριση επειδή διαθέτει αναγνωρίσιμο όνομα.

Η ισοτιμία στην ενημέρωση αποτελεί στοιχείο της ίδιας της Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό θεωρώ λάθος να περιμένουμε κάθε φορά έναν νέο σωτήρα.

Η Ελλάδα έχει κουραστεί από Μεσσίες.

Απο πολιτικούς που εμφανίζονται ως οι μοναδικοί κάτοχοι της λύσης.

Από κόμματα που υπάρχουν επειδή υπάρχει ο αρχηγός τους.

Από μηχανισμούς που οικοδομούνται γύρω από ένα όνομα και διαλύονται όταν το όνομα αποχωρήσει.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει τις πολιτικές της απόψεις και να κριθεί γι’ αυτές, όπως οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος αποφασίζει να συμμετάσχει στην πολιτική ζωή.

Ο Θανάσης Αυγερινός έχει επίσης  κάθε δικαίωμα να αποχωρήσει και να εξηγήσει γιατί αποχώρησε.  Ασφαλώς και όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν έχουν επίσης κάθε δικαίωμα να δημοσιοποιούν τους λόγους της αποχώρησής τους. Άλλο όμως η δημόσια διατύπωση μιας πολιτικής διαφωνίας και άλλο η εξαπόλυση μιας συνολικής επίθεσης εναντίον ενός πολιτικού φορέα που ακόμη δεν έχει δοκιμαστεί στην πράξη, δεν έχει εκπροσωπηθεί στη Βουλή και δεν έχει κριθεί από τον Ελληνικό λαό.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον τελικό κριτή να αποφασίσει και αυτός δεν είναι ούτε ένας πρώην εκπρόσωπος Τύπου ούτε οποιοδήποτε εσωκομματικό στέλεχος αλλα  είναι ο Ελληνικός λαός.

Αυτός θα κρίνει στην κάλπη αν το συγκεκριμένο κίνημα αξίζει να τον εκπροσωπήσει. Και εφόσον του δώσει αυτή την εντολή, αυτός δηλαδή ο λαός θα κρίνει στη συνέχεια αν τήρησε τις δεσμεύσεις του, αν λειτούργησε Δημοκρατικά και αν αποδείχθηκε πράγματι διαφορετικό από όσα υποσχέθηκε να αλλάξει.

Μέχρι τότε, η πολιτική κριτική είναι απολύτως θεμιτή. Η προσπάθεια όμως να καταδικαστεί εκ των προτέρων ένας φορέας πριν καν δοκιμαστεί δημοκρατικά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Αφήστε, λοιπόν, τον λαό να κρίνει και ας μην μπερδεύουμε τα μεγέθη.

Το μεγάλο πολιτικό διακύβευμα δεν είναι ποιος θα κερδίσει μια εσωτερική μάχη επιρροής , ούτε ποιος θα γίνει εκπρόσωπος Τύπου ή στέλεχος  ή σε τελευταία ανάλυση ποιος θα βρίσκεται στην πρώτη σειρά μιας κομματικής παράταξης .

Ένα κίνημα στο οποίο οι τίτλοι σπουδών θα ελέγχονται για την γνησιότητα τους , οι ικανότητες θα αποδεικνύονται, οι θέσεις δεν θα μοιράζονται ως λάφυρα και κανένας αρχηγός  δεν θα θεωρεί ότι το κόμμα του ανήκει.

Γιατί τελικά η δικαίωση σε ολους τους τομείς που ζητούν οι πολίτες και βεβαίως αποτελούν ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν έχει ονοματεπώνυμο.

Δεν λέγεται Μαρία Καρυστιανού.

Δεν λέγεται Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Κωνσταντοπούλου , Λατινοπούλου ή Βελόπουλος.

Η Ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι οι μηχανισμοί μπορούν να ελέγχουν κόμματα, καρέκλες και τηλεοπτικό χρόνο. Μπορούν να διαμορφώνουν συσχετισμούς, να επιβάλλουν πρόσωπα, να συντηρούν εξαρτήσεις και να επιχειρούν να καθορίζουν ακόμη και τη δημόσια ατζέντα.

Δεν μπορούν, όμως, να ελέγχουν για πάντα μια κοινωνία που αποφασίζει να απαιτήσει λογοδοσία, δικαιοσύνη και πραγματική αλλαγή.

Όποτε κι αν διεξαχθούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές –πρόωρα ή στην προκαθορισμένη ημερομηνία– θα έρθει η στιγμή κατά την οποία όλες οι δημοσκοπήσεις, οι τηλεοπτικοί συσχετισμοί, οι κομματικοί μηχανισμοί και οι επικοινωνιακές στρατηγικές θα παραμερίσουν μπροστά στη μοναδική ετυμηγορία που διαθέτει ως πραγματική δημοκρατική νομιμοποίηση: =

Είναι η στιγμή που τελικά θα συντελεστεί η πραγματική σύγκρουση με το σύστημα, τότε που ο λαός αποφασισμένος  ζητά την αλλαγή  και τότε κανένας μηχανισμός, κανένα κέντρο εξουσίας και κανένας επικοινωνιακός σχεδιασμός δεν θα μπορέσει να ανακόψει τη Δημοκρατική του βούληση. Γιατι μπροστά στην ετυμηγορία της κάλπης, το σύστημα θα έχει μόνο μία επιλογή: να υποχωρήσει.

Είναι εκεί που τελειώνει η δύναμη των μηχανισμών και αρχίζει η πραγματική δύναμη της Δημοκρατίας, που δεν είναι άλλη από την κυριαρχία του Λαού και όταν αυτή η κυριαρχία εκφράζεται ελεύθερα στην κάλπη, κανένα σύστημα εξουσίας δεν μπορεί να σταθεί πάνω από τη λαϊκή ετυμηγορία.