Δύο νταλίκες δεν είναι απλώς δύο οχήματα. Είναι δύο όγκοι μάζας, δύο τείχη που συρρικνώνουν τον χρόνο και εξαφανίζουν το περιθώριο λάθους. Εκεί, το «λίγο ακόμα» δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το πριν και το μετά…

Tragedie în județul Timiș: accident între un autotren, o autocisternă și un microbuz. Șapte morți și mai mulți răniți https://t.co/IwX2Ht4W1K pic.twitter.com/XuN6eVwHss

— TVR Info (@StirileTVR) January 27, 2026

Την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026 η Ελληνική και Ευρωπαϊκή κοινότητα βυθίστηκε στο πένθος απο ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, όπου επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σοβαρά, ενώ ταξίδευαν προς τη Γαλλία για τον ευρωπαϊκό αγώνα με τη Λυόν.

 Το Τροχαίο και τα Πρώτα Στοιχεία

Το δυστύχημα σημειώθηκε στο DN6 / E70 κοντά στο χωριό Λαγκόζ, στην περιφέρεια Τιμισοάρα της Ρουμανίας, όταν το τουριστικό μίνι βαν που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό και βυτιοφόρο όχημα, με αποτέλεσμα τον άδικο χαμό επτά νέων ανθρώπων.

Από την πρώτη στιγμή η Ελληνική πρεσβεία στο Βουκουρέστι επιβεβαίωσε τον αριθμό των θυμάτων και ενημέρωσε για τη συνεργασία με τις Ρουμανικές αρχές όσον αφορά τους τραυματίες και την υπόθεση συνολικά.

 Μαρτυρίες και πληροφορίες από το Σημείο της ανείπωτης τραγωδίας

Αυτόπτες μάρτυρες που κατέγραψαν τα γεγονότα δήλωσαν ότι:

• Η προσπάθεια προσπέρασης του μίνι βαν ήταν επικίνδυνη  καθώς οι τροχιοδεικτικές λωρίδες είχαν περιορισμένη ορατότητα και η ταχύτητα του βαν ήταν υψηλή.

• Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις και εικόνες απo το σημείο, ο οδηγός δεν πάτησε φρένο προ της πρόσκρουσης, γεγονός που καταδεικνύει την τραγική εξέλιξη.

Παράλληλα, συγγενείς των θυμάτων που μίλησαν στους δημοσιογράφους περιέγραψαν τη στιγμή που έμαθαν τα νέα ως “τον πιο μεγάλο πόνο που δεν μπορείς να περιγράψεις”, ενώ αρκετοί ανέφεραν ότι είχαν μιλήσει τελευταία φορά με τους δικούς τους πριν ξεκινήσουν για το ταξίδι.

 Μαύρη Σημαία — Ο ΠΟΑΚ Πενθεί

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ και η κοινότητα των φιλάθλων βρίσκονται σε κατάσταση σοκ. Οι Σημαίες στο γήπεδο της Τούμπας κυματίζουν μεσίστια, ενω οργανώνονται μικρές εκδηλώσεις μνήμης για τους αδικοχαμένους φίλους της ομάδας.

 Πως συνέβη το δυστύχημα — Ανάλυση των Αιτιών

Η πρόσκρουση σύμφωνα με  επίσημες πληροφορίες φαίνεται ότι έγινε καθώς το βαν προσπάθησε να προσπεράσει δύο νταλίκες , αλλά συγκρούστηκε με την δεύτερη ελαφρώς στο πλαι δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην πορεία του, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα με αποτέλεσμα την πλήρη πρόσκρουση με αντίθετα κινούμενη νταλίκα.

 Μήνυμα προς τους Οδηγούς

Αυτή η τραγωδία, πέρα από το βαθύ ανθρώπινο πένθος, εκπέμπει ένα καθαρό μήνυμα οτι δηλαδή η επικίνδυνη οδήγηση σκοτώνει  ,είτε πρόκειται για απροσδόκητο ταξίδι, είτε για διαδρομή προς έναν σημαντικό αγώνα. Η ταχύτητα, οι λανθασμένες προσπεράσεις και η έλλειψη επαγρύπνησης μπορούν να μετατρέψουν το πάθος σε ανείπωτη θλίψη.

Η προσπέραση ως ύβρις – Όταν η οδήγηση μετατρέπεται σε μοιραία απόφαση

Υπάρχουν στιγμές στην οδήγηση που συμπυκνώνουν ολόκληρη την ανθρώπινη αδυναμία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η προσπέραση είναι μια απο αυτές. Δεν είναι απλώς ένας ελιγμός στο δρόμο αλλά είναι μια απόφαση που εμπεριέχει ρίσκο, αυτοπεποίθηση, βιασύνη και μάλλον την ψευδαίσθηση ελέγχου.

Στο τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία, όπου φίλαθλοι του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους πριν προλάβουν να δουν την αγαπημένη τους ομάδα στο γήπεδο,  φαίνεται πως η μοιραία στιγμή της σύγκρουσης ήρθε όταν ο οδηγός του βάν  επιχείρησε να  προσπεράσει δύο βαρέα οχήματα ταυτόχρονα. Προσπάθησε να  προσπεράσει  δύο νταλίκες μαζί ,να προσπεράσει δύο όγκους σιδήρου ,δύο κινούμενα τείχη.

Και απέναντι, ο χρόνος.

Η ψευδαίσθηση του «προλαβαίνω»

Η προσπέραση δεν συγχωρεί. Δεν διαπραγματεύεται. Δεν αφήνει περιθώριο για «σχεδόν».
Ή ολοκληρώνεται με ασφάλεια ή μετατρέπεται σε καταστροφή. Στην περίπτωση του τραγικού τροχαίου , όλα συνηγορούν ότι ο οδηγός που μετέφερε τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ  υπολόγισε λάθος την απόσταση ,την ταχύτητα των βαρέων οχημάτων και τον χρόνο που απαιτούσε αυτη η επικίνδυνη προσπέραση .

Δεν αγνοούμαι πως το ανθρώπινο μυαλό, σε συνθήκες κόπωσης, ταξιδιού πολλών ωρών και συναισθηματικής φόρτισης, τείνει να υπερεκτιμά τις δυνατότητες του. Εκεί λοιπον γεννιέται η επικίνδυνη σκέψη: «Προλαβαίνω». Αλλά ο δρόμος δεν συγχωρεί τα λάθη των υπολογισμών.

Ο δρόμος ως καθρέφτης της κοινωνίας μας

Ίσως τελικά το δυστύχημα αυτό να μην αφορά μόνο μία προσπέραση.
Ίσως αφορά μια ολόκληρη κουλτούρα όπου το «ρίσκο» θεωρείται μαγκιά ,η υπομονή αδυναμία και η οδική παιδεία τυπική γνώση και όχι στάση ζωής. Όσο όμως  αντιμετωπίζουμε την οδήγηση ως πράξη ατομική και όχι συλλογική ευθύνη, τότε ο δρόμος θα συνεχίσει να γίνεται τόπος απώλειας. Γιατι στον δρόμο δεν υπάρχουν νικητές, υπάρχουν μόνο επιζώντες και αν κάποιοι πιστεύουν ότι η ταχύτητα προσθέτει αξία στη ζωή , καλό είναι να συνειδητοποιήσουν πως, όταν ξεπερνούν τα όρια της, δεν προσθέτει αλλα αφαιρεί ζωές.

Η προσπέραση δεν είναι δικαίωμα – είναι επιλογή

Κάθε προσπέραση είναι μια απόφαση με συνέπειες για αυτο δεν υπάρχει «αναγκαστική» προσπέραση αλλά υπάρχει μόνο ατομική επιλογή. Και αυτη η επιλογή ειναι να περιμένεις, ειναι να καθυστερήσεις ,ειναι να σεβαστείς ότι δεν είσαι μόνος στο αυτοκίνητο. Όποιος λοιπόν οδηγός κάνει μια επικίνδυνη προσπέραση, δεν παίζει μόνο με τον δικό του χρόνο αλλά παίζει με τον χρόνο όλων των επιβατών .

Δύο νταλίκες δεν είναι απλό εμπόδιο

Η προσπέραση ενός βαρέος οχήματος είναι από μόνη της επικίνδυνη, καθώς οι νταλίκες περιορίζουν δραματικά το οπτικό πεδίο, απαιτούν μεγαλύτερο χρόνο για να προσπεραστούν, δημιουργούν αεροδυναμικές αναταράξεις και μετατρέπουν κάθε αντίθετα ερχόμενο όχημα σε ακαριαίο θανάσιμο κίνδυνο. Αρα η προσπέραση δύο νταλικών μαζί είναι πράξη υψηλού ρίσκου, ακόμη και για τους πιο έμπειρους οδηγούς.

Σε τέτοιες συνθήκες, ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να μηδενίσει κάθε πιθανότητα επιστροφής στη λωρίδα οπως ακριβώς συνέβη στο μοιραίο βάν. Το αποτέλεμα τραγικό επτα φίλαθλοι του ΠΑΟΚ νεκροί . Επτά ζωές που δεν πρόλαβαν να φτάσουν στον προορισμό τους. Δεν πρόλαβαν να φωνάξουν για την ομάδα τους. Δεν πρόλαβαν να επιστρέψουν ποτέ στις οικογένειές τους. Μια τραγωδία που δεν αφορά μόνο έναν λάθος χειρισμό στον δρόμο ,αλλα αφορά άδεια καθίσματα, μισοτελειωμένα ταξίδια, τηλεφωνήματα που δεν έγιναν ποτέ. Αφορά γονείς, συντρόφους, παιδιά ,φίλους που περιμένουν ακόμη κάποιον που ομως δεν θα ανταμώσουν ποτέ.

Αν κάτι οφείλουμε στη μνήμη των επτά νεκρών είναι να μην επιτρέψουμε η τραγωδία τους να χαθεί στον θόρυβο της επικαιρότητας. Να μην γίνει άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί αλλά να γίνει μάθημα ,να γίνει ευθύνη. Οφείλουμε να μάθουμε και να θυμόμαστε  ότι η προσπέραση δεν είναι δικαίωμα.
Δεν είναι υποχρέωση.
Δεν είναι επίδειξη ικανότητας. Είναι απόφαση και κάποιες αποφάσεις, όταν παρθούν τη λάθος στιγμή, δεν αφήνουν δεύτερη ευκαιρία.

Στους φιλάθλους που χάθηκαν τόσο άδικα  στον δρόμο για την αγαπημένη τους ομάδα, σε αυτούς που έφυγαν με το πάθος στο βλέμμα και δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, οφείλουμε κάτι περισσότερο από λόγια. Οφείλουμε μνήμη, σεβασμό και αλλαγή στάσης.

Εκφράζουμε τα βαθύτατα συλλυπητήρια μας στις οικογένειες και στους οικείους των θυμάτων.
Η απώλεια τους βαραίνει όλους μας.
Η μνήμη τους μας δεσμεύει.

Γιατί η ζωή προηγείται της ταχύτητας.
Πάντα.