Είχαμε καιρό να αισθανθούμε ατόφια συγκίνηση από μία κινηματογραφική παραγωγή, είχαμε καιρό να νιώσουμε πως η ποίηση μπορεί να μεταγραφεί μέσα στην εικόνα από τη ματιά ενός σκηνοθέτη. Από παλιά όλοι μας ξέραμε πως τα ποιήματα βρίσκονται πάνω σε σελίδες, μετά από την ταινία του Christopher Nolan όμως, βλέπουμε ξεκάθαρα την ποίηση στην οθόνη μας.
Ο Christopher Nolan συνηθίζει να κάνει κινηματογραφικά έπη, να δίνει όλο του το είναι και την ύπαρξη έτσι ώστε ο θεατής να βγει από την αίθουσα όχι απλά ικανοποιημένος που έδωσε 8 ευρώ, αλλά εμπνευσμένος με την κινηματογραφική τέχνη. Θα λέγαμε πως το Oppenheimer είναι το magnus opus του Nolan, μιας κι εμπεριέχει όλα τα στοιχεία που για δεκαετίες αναπτύσσει υπομονετικά: δύναμη, αυτοπεποίθηση, άρτια πλάνα, άρτιες ερμηνείες, επιβλητική μουσική και φυσικά σενάρια που ιντριγκάρουν τον θεατή από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή.
Ο J. Robert Oppenheimer ήταν ένας άνθρωπος του καιρού του, ένας άνθρωπος που χωρίς να το θέλει ακριβώς έβαλε στην πλάτη του ένα γιγαντιαίο βάρος.
Ο Nolan κατάλαβε κατά πολύ την ουσία αυτού του ανθρώπου, έτσι κατάφερε να δώσει ένα έργο το οποίο περιγράφει τον άνθρωπο που ανακάλυψε την ατομική βόμβα σε όλες του τις εκφάνσεις: ερωτικές, συναισθηματικές, επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτικές αλλά τελικά και ανθρώπινες.
Ένα δράμα για τη ιδιοφυΐα, την ύβρι και το λάθος, ατομικό και συλλογικό, η ταινία (διάρκειας τριών ωρών περίπου) περιγράφει έξοχα την πολυτάραχη ζωή του Αμερικανού θεωρητικού φυσικού που βοήθησε στην έρευνα και την ανάπτυξη των δύο ατομικών βομβών που έπεσαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Nolan καταλαβαίνει πως εδώ έχει να κάνει με τεράστια μεγέθη, ιστορικά αλλά και συναισθηματικά.
Ο Cillian Murphy ανταποκρίνεται στο ρόλο με ένα σθένος και με μία καλαισθησία που λίγοι ηθοποιοί καταφέρνουν στην καριέρα τους. Κυριολεκτικά ο θεατής κρέμεται από το βλέμμα του το οποίο περιγράφει, χωρίς να μιλάει, όλη τη φρίκη και όλο τον πόνο αυτού του ανθρώπου.
Η εναλλαγή από ασπρόμαυρο σε έγχρωμο φιλμ μας δείχνει αμέσως πως το αντικειμενικό και το υποκειμενικό παίζουν τεράστιο ρόλο στην αφήγηση της ταινίας.
Αυτό το είχαμε συναντήσει κάποτε και στη Λίστα του Σίντλερ, και φυσικά εδώ έχει το ίδιο αποτέλεσμα στον θεατή: τον διαχωρισμό της προσωπικής εμπειρίας των πρωταγωνιστών από εκείνη της ιστορικής ματιάς των γεγονότων.
