Η έννοια της οικογένειας αποτελεί διαχρονικά έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της Ελληνικής κοινωνίας. Για πολλούς Έλληνες, η οικογένεια δεν είναι απλώς μια μορφή συμβίωσης, αλλά ένας θεσμός που συνδέεται με την παράδοση, την πολιτιστική ταυτότητα, την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και τη συνέχεια των επόμενων γενεών. Γι’ αυτό και κάθε δημόσια τοποθέτηση που επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενό της προκαλεί έντονο δημόσιο διάλογο και διαφορετικές απόψεις. Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο νομικές ρυθμίσεις, αλλά και το πώς αντιλαμβάνεται η Ελληνική κοινωνία έναν θεσμό που για δεκαετίες θεωρείται βασικό κύτταρο της κοινωνικής συνοχής.
Κατά την άποψή μου, οικογένεια είναι ο άνδρας, η γυναίκα και τα παιδιά τους. Αυτή είναι η οικογένεια που γνώρισε, στήριξε και ανέδειξε διαχρονικά η Ελληνική κοινωνία. Αυτή θεωρώ ότι αποτελεί και την οικογένεια του μέλλοντος.
Το γνωστό ρητό «δεν πάει στραβά ο γιαλός, αλλά η βάρκα αρμενίζει στραβά» αποτυπώνει, κατά την άποψή μου, τη διαφορά ανάμεσα σε όσα προβλέπει πλέον το ισχύον νομικό πλαίσιο και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας τον θεσμό της οικογένειας. Είναι γεγονός ότι η Ελληνική νομοθεσία αναγνωρίζει πλέον τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, παρέχει και τη δυνατότητα τεκνοθεσίας. Ωστόσο, η ύπαρξη ενός νόμου δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι έχει διαμορφωθεί κοινωνική συναίνεση ως προς το περιεχόμενό του ή ότι όλοι οι πολίτες συμμερίζονται την ίδια αντίληψη για την έννοια της Οικογένειας. Σε μια Δημοκρατία, οι Κυβερνήσεις νομοθετούν, αλλά οι Πολίτες διατηρούν το δικαίωμα να συμφωνούν ή να διαφωνούν με τις πολιτικές επιλογές τους και να τις αξιολογούν μέσω του δημόσιου διαλόγου και την ψήφο τους.
Για πολλούς Έλληνες, η Οικογένεια παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τον γάμο άνδρα και γυναίκας και την ανατροφή των παιδιών τους, σύμφωνα με τις αξίες, τις παραδόσεις και τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Αυτή η αντίληψη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και δεν μπορεί να αγνοείται ή να θεωρείται ξεπερασμένη επειδή υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις.
Η επίκληση της διαφορετικότητας είναι μια θέση που ασφαλώς μπορεί να υποστηρίζει κανείς. Ωστόσο, για πολλούς Έλληνες πολίτες, η οικογένεια συνδέεται με μια διαφορετική αντίληψη, βασισμένη στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση, στις Αξίες και στα ήθη που διαμόρφωσαν την Ελληνική κοινωνία επί γενιές.
Πιστεύω ότι η Πολιτεία οφείλει να σέβεται όλες τις ανθρώπινες προσωπικότητες και την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη. Παράλληλα, όμως, θεωρώ ότι δεν πρέπει να αλλοιώνεται, για Πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους, η παραδοσιακή έννοια της Οικογένειας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί ιστορικά και πολιτισμικά στην Ελλάδα.
Σε ένα Δημοκρατικό κράτος, η Πολιτεία έχει την αρμοδιότητα να θεσπίζει νόμους και να κατοχυρώνει Δικαιώματα. Παράλληλα, όμως, οι Πολιτικοί οφείλουν να αναγνωρίζουν ότι σημαντικό μέρος της Ελληνικής κοινωνίας εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται την οικογένεια μέσα από το πρίσμα της ιστορικής παράδοσης, της ορθόδοξης πίστης και των αξιών με τις οποίες μεγάλωσε. Οι πεποιθήσεις αυτές αποτελούν μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και αξίζουν τον ίδιο σεβασμό που αξίζουν και οι διαφορετικές απόψεις.
Η διαμόρφωση δημόσιων πολιτικών γύρω απο τόσο ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα απαιτεί προσεκτικό λόγο, διάλογο και σεβασμό προς όλες τις πλευρές. Όταν οι πολιτικοί τοποθετούνται για τον θεσμό της Οικογένειας, είναι εύλογο να λαμβάνουν υπόψη ότι οι απόψεις των Πολιτών δεν είναι ενιαίες και ότι για πολλούς η παραδοσιακή οικογένεια εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτιστικής και κοινωνικής ταυτότητας της χώρας.
Οι διαφορετικές αντιλήψεις για την οικογένεια, την παράδοση και τον ρόλο της θρησκείας στη δημόσια ζωή αποτελούν μέρος του δημοκρατικού διαλόγου. Κάθε πολιτικός έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις θέσεις του και κάθε πολίτης το δικαίωμα να τις κρίνει. Η τελική αξιολόγηση δεν γίνεται στα τηλεοπτικά πάνελ ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά στην κάλπη, όπου οι πολίτες αποφασίζουν ποιοι και ποιες εκφράζουν τις δικές τους Αξίες, προτεραιότητες και Αντιλήψεις για την πορεία της Χώρας.
