Δύο πολίτες τραυματίστηκαν απο τα συντρίμμια του F-4 Phantom στην Τανάγρα – Συγκεντρώνονται όλα τα ευρήματα για την έρευνα
Μια δύσκολη ημέρα, με πολλά ερωτήματα και ακόμη περισσότερες ευθύνες
Σοκ προκαλεί το τραγικό δυστύχημα στην Τανάγρα, όπου δύο αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας έχασαν τη ζωή τους μετά τη συντριβή μαχητικού Phantom κατά τη διάρκεια αεροπορικής επίδειξης.
Δύο άνθρωποι, δύο πιλότοι της Πολεμικής μας Αεροπορίας, δεν θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Πριν απο οποιαδήποτε άλλη σκέψη, οφείλουμε σεβασμό στη μνήμη τους και αναμονή των επίσημων στοιχείων που θα φωτίσουν τα αίτια αυτής της τραγωδίας.
Την ίδια ώρα, όμως, στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη ΔΕΘ, παρακολουθούμε κάτι που προσωπικά με προβληματίζει έντονα σε σχέση με τη λειτουργία της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.
Η ΕΡΤ έχει μεταφέρει σημαντικό μέρος του ενημερωτικού της προγράμματος στη Θεσσαλονίκη και μέσα από τις ζωντανές μεταδόσεις προβάλλονται εκτενώς εικόνες απο τις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις κατά της Κυβέρνησης .
Φυσικά η ΕΡΤ οφείλει να καλύπτει τις διαδηλώσεις , αυτό άλλωστε επιβάλλει ο δημοσιογραφικός της ρόλος. το ζήτημα ομως είναι άλλο: η επιλογή, η διάρκεια, η αναλογία και συνολικά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται κάθε γεγονός. Διότι εκεί κρίνεται η ισορροπία, η αντικειμενικότητα και τελικά η αποστολή της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.
Όλοι εκείνοι που, μέσα στις δύο συνεχόμενες αυτοδυναμίες της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, απέκτησαν θέσεις, μικρόφωνα και μόνιμο «στασίδι» στη δημόσια τηλεόραση, δεν μπορούν σήμερα να παριστάνουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με το αποτέλεσμα.
Όταν η Νέα Δημοκρατία απο δύο εκλογικές νίκες με ποσοστά άνω του 40% βρίσκεται σήμερα στις δημοσκοπήσεις περίπου στο 25%-26% στην πρόθεση ψήφου, κάποιοι πρέπει να αναρωτηθούν και για τη δική τους συμβολή. Ακόμη και η τελευταία δημοσκόπηση της Interview, στις 3 Σεπτεμβρίου, καταγράφει τη ΝΔ στο 26,3%.
Η φθορά προκύπτει και απο επιλογές προσώπων, συμπεριφορές, αλαζονείες, αποκλεισμούς απο ανθρώπους που θεώρησαν ότι οι δύο αυτοδυναμίες τούς έδωσαν ένα μόνιμο προσωπικό εισιτήριο εξουσίας.
Ίσως τώρα, που μοιάζουν να γράφονται οι τελευταίες λέξεις ενός κύκλου που σημαδεύτηκε από κάκιστες επιλογές προσώπων σε θέσεις-κλειδιά, να έχει έρθει η στιγμή ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να κοιτάξει μπροστά, πέρα από τις αγκυλώσεις και τα βαρίδια του παρελθόντος.
Οι δύο αυτοδυναμίες του Κυριάκου Μητσοτάκη δημιούργησαν γύρω απο την πολιτική εξουσία έναν ολόκληρο κόσμο ανθρώπων που βρήκαν χώρο, θέση, βήμα και μικρόφωνο. Κάποιοι πολύ λίγοι λέει το ρεπορτάζ στάθηκαν εκεί επειδή πίστευαν σε μια παράταξη. Κάποιοι ελάχιστοι, επειδή πίστευαν σε έναν Πρωθυπουργό και κάποιο ι δυστυχώς επι τω πλείστω επειδή πίστευαν απλώς στη διάρκεια της εξουσίας του Κυριάκου Μήτσοτάκη .
Η διαφορά ανάμεσα στους τρεις παραπάνω φαίνεται πάντα όταν αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί στις μεγάλες Νίκες όλοι δηλώνουν συνοδοιπόροι.
Οταν μια παράταξη λοιπόν που δύο φορές έφτασε στην Αυτοδυναμία βλέπει σήμερα τη δύναμή της να υποχωρεί αισθητά, ίσως δεν αρκεί να αναζητά τις αιτίες μόνο απεναντί της.
Μερικές φορές η μεγαλύτερη φθορά δεν έρχεται από τους αντιπάλους αλλά ερχεται απο εκείνους που βρίσκονται πολύ κοντά για να τους δεις καθαρά. Γι’ αυτό ίσως έφτασε η στιγμή οπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κοιτάξει όχι μόνο μπροστά, αλλά και γύρω του. Να ξεχωρίσει εκείνους που υπηρετούν μια ιδέα απο εκείνους που υπηρετούν μια θέση. Εκείνους που πιστεύουν στην παράταξη από εκείνους που πιστεύουν στην προσωπική τους επιβίωση αλλά και εκείνους που θέλουν πραγματικά τον ίδιο Πρωθυπουργό της χώρας απο εκείνους που χρειάζονται απλώς έναν Πρωθυπουργό για να παραμένουν οι ίδιοι στη θέση τους.
Οσο είναι ισχυρή, συγκεντρώνει γύρω της πολλούς. Όταν αρχίζει ομως να δοκιμάζεται, αποκαλύπτει ποιοι ήταν πράγματι συνοδοιπόροι και ποιοι απλώς επιβάτες.
Και κάπου εδω χτυπά το καμπανάκι της επόμενης ημέρας γιατί δεν αρκεί ένας Ηγέτης να γνωρίζει ποιους πήρε μαζί του στην άνοδο. Πρέπει να γνωρίζει εγκαίρως και ποιοι έφεραν την πτώση ,καθώς και ποιοι θα είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλείψουν το όχημα.
Γιατί η Ιστορία δεν θυμάται ποιος είχε την καλύτερη θέση δίπλα στην εξουσία αλλά θυμάται ποιος στάθηκε δίπλα της όταν η θέση έπαψε να είναι προνόμιο και έγινε ευθύνη.
Τανάγρα: Η στιγμή της πτώσης του Phantom στο Athens Flying Week – Βίντεο ντοκουμέντο
